Jongeren zien toekomst zwart in

ALICANTE. Binnenkort is het een jaar geleden dat de wereld tot stilstand leek te komen door het coronavirus. Wereldwijd overleden honderdduizenden mensen maar de crisis heeft niet alleen geleid tot zichtbare ziekte- en sterfcijfers. Ondertussen is er een grote economische en sociale crisis ontstaan waarvan niemand durft te gokken hoelang deze nog zal duren. Hoewel iedereen last heeft van de maatregelen die vanuit de politiek zijn genomen, lijkt erop dat jongeren nog jarenlang met alle gevolgen te maken zullen krijgen. Zij zijn onverdeeld negatief over hun toekomst.

Het afgelopen jaar heeft er bij iedereen zwaar ingehakt. In een poging de verspreiding van het virus in te dammen en te voorkomen dat ouderen en zwakkeren aan dit virus zouden overlijden zijn hele samenlevingen stilgezet. De effecten daarvan komen steeds beter aan het licht en daar is niets positiefs aan te vinden. Eén van de groepen zijn de jongeren, de zogenaamde Millenials. In de provincie Alicante wonen 340.820 jongeren tussen de 24 en 39 jaar en die voelen zich al maandenlang gefrustreerd en depressief. Wat deze stilstand voor hun toekomst zal betekenen is nog onduidelijk.

Ainara, een 35-jarige vrouw uit Alicante, ziet sinds maart alle projecten waar ze jarenlang aan gewerkt heeft naar de vernieling gaan. Ze zou in juni vorig jaar gaan trouwen maar de datum is tot wanneer onbekend uitgesteld. “We hadden allebei werk, hadden een min of meer stabiel leven weten op te zetten en toen kwam het coronavirus.” Ze heeft de opleiding Tolk en Vertaler gedaan en na een aantal jaren van kortdurende banen had ze in 2019 een baan als docent Engels bij een talenschool gekregen. Het aantal leerlingen is tijdens de lockdown en daarna zo drastisch gedaald dat ze geen werk meer had. Haar partner werkt als ober en zit al maanden in de tijdelijke werkloosheidwet, als het goed gaat kan hij binnenkort weer aan het werk. “Hoe de crisis ons geraakt heeft? Op alle gebieden van ons leven.” vertelt Ainara.

Uit een onderzoek naar de impact van het virus bij de diverse bevolkingsgroepen blijkt dat 66% van de jongeren te maken heeft met kortingen op het salaris terwijl het gemiddelde onder de bevolking 51% is. Hun werkdagen zijn korter geworden en ze zijn vaker hun baan kwijtgeraakt dan andere leeftijdsgroepen. Alle deelnemers aan de enquête zijn pessimistisch over de toekomst. Bijna driekwart van de jongeren gelooft dat hun leven veel slechter zal zijn dan dat van hun ouders.

Mariano González Chouciño, onderzoeker en socioloog van de Universidad de Alicante bevestigd dat het gevoel van pessimisme zeer groot is onder de jongeren. Volgens hem heeft deze groep ook nog te maken met de gevolgen van de laatste crisis. “We zouden kunnen zeggen dat dit een verloren generatie is. Ze hebben veel kansen om vooruit te komen gemist. In eerste instantie door de crisis van 2008 toen ze net klaar waren met hun studie en geen baan konden vinden. Nu ze net enigszins op gang zijn gekomen met kortdurende en vaak parttime baantjes staan ze weer stil. Het valt nog te bezien hoe dit voor hen gaat aflopen” aldus Mariano. De jongeren voelen zich opgesloten tussen twee crisissen en dat gevoel wordt versterkt door de onzekerheid. Vaak hebben ze vanwege de laagbetaalde baantjes die ze na de eerste crisis hebben moeten aannemen het ouderlijk huis niet kunnen verlaten en zullen dat in de toekomst waarschijnlijk ook niet kunnen. Ze hebben geen baan, geen spaargeld en geen eigen plek om een leven op te bouwen. “De jongeren die ook onder de Millenials vallen maar behoren tot de zogenaamde Generatie Z, hebben hier iets minder last van omdat ze nog geen 25 zijn en meer tijd hebben om hun plek op de arbeidsmarkt te vinden.”

Aitor Menguiano is door de pandemie voor het eerst in zijn leven zijn baan kwijtgeraakt. De 30 -jarige inwoner van La Vila Joiosa werkt al tien jaar in hotels in Benidorm en geeft les in een sportschool. “Ik had geluk dat de eerste crisis mij persoonlijk niet geraakt heeft, ik had voldoende werk. Maar nu zit ik in een situatie die ik me nooit voorgesteld had, zonder werk en met zoveel onzekerheid dat ik me uitermate veel zorgen maak over hoe we hier ooit uit gaan komen” vertelt Aitor. Hij heeft tien maanden lang een tijdelijke werkloosheidsuitkering gehad waardoor hij 30% minder inkomsten had. “Ik heb mijn spaargeld opgebruikt om alle vaste lasten te kunnen blijven betalen. En dan mag ik hopen dat er niets kapot gaat of er een extra uitgave gedaan moet worden.” Hij overleeft dankzij de bakjes eten die zijn moeder en oma hem geven. “Mijn familie zorgt goed voor me, op dat gebied heb ik wel veel geluk” aldus Aitor.

Andrea Ripoll is 25 en woont in Benidorm. Na diverse baantjes in Benidorm en het buitenland begon ze begin vorig jaar als serveerster in een druk café in Benidorm. In maart kwam ze in de tijdelijke werkloosheid terecht waar ze in december even uit kon tot in januari opnieuw de horeca werd gesloten. “Ik heb het geluk dat ik bij mijn oma woon dus hoewel ik er financieel op achteruit ben gegaan, heb ik niet net als mijn vrienden halverwege de maand al het probleem dat al het geld op is.” Voor Andrea is de impact vooral psychologisch. “Iedereen heeft te maken met een leven dat stilstaat en niemand weet wanneer en hoe het weer verder gaat. Dat is uitermate frustrerend. Ik was blij met mijn leven, ik had werk, deed leuke dingen met mijn vrienden. En ineens weet je niet wanneer je weer aan het werk kunt, wanneer je je vrienden kunt zien of hoe je toekomst eruit zal zien. Daar praat ik veel met mijn oma over. Zij vertelt me dat ze geleefd heeft, gereisd heeft en alles gedaan heeft wat ze in haar leven wilde doen. Voor haar is het niet erg om een jaar opgesloten te zitten. Wij hebben nog zoveel te doen en wie weet of en wanneer dat kan.” Toch is Andrea niet stil blijven zitten. Halverwege de lockdown besloot ze dat ze haar diploma wilde behalen opdat ze naar de universiteit kan. “Ik heb besloten dat dit het moment is om in mezelf te investeren, dingen gebeuren om een reden en ik ga gebruik maken van het moment.”

Bijna de helft van de jongeren in de deelstaat Valencia is van mening dat hun psychisch welzijn achteruit is gegaan sinds de lockdown. Dat blijkt uit een onderzoek van de Consell Valencià de la Joventut. Daaruit blijkt ook dat bijna 40% van de jongeren financiële hulp nodig heeft gehad, 22% is weer teruggekeerd naar het ouderlijk huis. Meer dan 80% van de jongeren maakt zich ernstige zorgen over de toekomst en boosheid, verdriet en stress zijn de meest voorkomende gevoelens. Volgens socioloog Mariano González kunnen al deze gevoelens er uiteindelijk toe leiden dat jongeren ook in de toekomst niet meer de kracht en energie hebben om het leven weer met volle moed op te pakken en er tegenaan te gaan. “Het vertrouwen in de maatschappij gaat verloren en dat zal zeer ernstige gevolgen hebben voor de economische en sociale ontwikkeling van een land.”

Bron: https://www.informacion.es/alicante/2021/02/27/millennials-tendremos-vida-peor-padres-35966089.html

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *