5. Je innerlijke reis Reviewed by Momizat on . Verliesverwerking is te vergelijken met een innerlijke reis. Deze reis gaat gepaard met vele hindernissen en omwegen, maar uiteindelijk vind je je nieuwe “ik” e Verliesverwerking is te vergelijken met een innerlijke reis. Deze reis gaat gepaard met vele hindernissen en omwegen, maar uiteindelijk vind je je nieuwe “ik” e Rating: 0
You Are Here: Home » Krant » 5. Je innerlijke reis

5. Je innerlijke reis

Verliesverwerking is te vergelijken met een innerlijke reis.

Deze reis gaat gepaard met vele hindernissen en omwegen, maar uiteindelijk vind je je nieuwe “ik” en wordt duidelijk wat dit groeiproces, want dat is het zeker, betekent voor je verdere leven.

Ik hoor wel eens mensen zeggen dat zij het niet nodig hebben te rouwen, ze denken dat ze zonder het verlies “te verwerken” gewoon de draad weer op kunnen pakken en verdergaan. Niets is minder waar… De meeste nabestaanden denken ook dat ze het wel zonder professionele hulp af kunnen. Natuurlijk kan dat, maar geloof me dat het een stuk makkelijker wordt als je je hart kunt ventileren met iemand die juist niet emotioneel met jou betrokken is…en gewoon luistert naar je, en je stap voor stap helpt je nieuwe levensomstandigheden te leren aanvaarden.

[s2If !current_user_can(access_s2member_level1)]
Lees Meer

[/s2If]
[s2If current_user_can(access_s2member_level1)]
Laten we eerlijk zijn, niemand voelt graag die pijn, leegte en eenzaamheid. Maar door al deze gevoelens en de daarbij behorende emoties te ontkennen ben je alleen maar bezig met jezelf te bedriegen en daar heb je het allerminst aan.  Emoties die niet “gevoeld” en geuit worden, nestelen zich in het lichaam en uiten zich dan later als ziekte.

Na het verlies van je dierbare partner, ouder, broer, zus of kind heb je al snel het gevoel van; het leven heeft voor mij helemaal geen zin meer, ik heb geen enkel doel meer, want het dierbaarste is me ontnomen. Ik zelf heb vaak gedacht dat mijn eigen dood de enige uitweg was…en als mensen vroegen hoe ik me voelde, dan kregen ze ook te horen dat het voor mij niet meer hoefde. Dit was heel confronterend, want mensen willen graag horen dat het wel weer goed met je gaat, vooral na een jaar. Nou, het heeft bij mij zeker 2 jaar geduurd totdat ik kon antwoorden dat het wel beter met me ging. Uiteindelijk durft niemand je meer te vragen, want niemand weet met het antwoord om te gaan. En als je denkt dat het na een half jaar, of 1 jaar, wel “over” moet zijn, dan heb je je vergist. Iedereen heeft zoveel tijd nodig die hij nodig heeft.

De maatschappij, de wereld waar we in leven, draaft maar door en staat niet “even stil” bij bewustwording van wat we hier doen en waarom we hier zijn.

Voor mijn gevoel wordt het rouwproces of de verliesverwerking door de “maatschappij” daarom als een soort ziekte gezien, waar je maar snel weer van op moet knappen. Maar je bént niet ziek, je bent in de rouw. Je wordt nooit meer de oude, want je leven is drastisch en onomkeerbaar veranderd. Je kent jezelf niet meer, bent in de war, waar je voorheen goed in was, kun je niet meer, je bent zó moe. Je bent doodop van het “nietsdoen”, want het rouwen alleen al kost je al je energie.

Maar zelfs het grootste verlies kan ervoor zorgen dat je het grootste geschenk terugkrijgt, mits je bereid bent die innerlijke reis te maken, ook al kost die veel tijd en energie; jezelf vinden en te beseffen waar het leven nu echt om gaat. Om af te sluiten een mooi gezegde van Lucebert “alles van waarde is weerloos”

Wilt u reageren of iets met ons delen, schrijf het naar info@adiosconamor.com

Jet van der Heijden[/s2If]

Leave a Comment

Copyright © 2019 Hallo Online. All Rights Reserved.

Scroll to top